Dit weekend keken mijn man en ik The final act. Een docu die onder andere het verhaal vertelt van de laatste dagen uit het leven van David Bowie. En over het uitkomen van zijn laatste album Black Star, twee dagen voor zijn dood, nu tien jaar geleden. Daarmee gaf hij zijn eigen afscheid vorm. Tijdens het kijken ging ik, zoals elk jaar, in gedachten terug naar het moment in de wachtkamer op 11 januari 2016. Daar werd ik opgeschrikt door het nieuws van zijn overlijden, vlak voor we hoorden dat ook het verhaal van onze Maxine ging eindigen.

Terwijl ik dit schrijf luister ik opnieuw naar het album Blackstar. De laatste liedjes van Bowie brengen me terug naar de dag die ons leven verdeelde in ervoor en erna. Ik kan het album nog steeds niet met droge ogen luisteren. Vooral het liedje Lazarus bezorgt me telkens een brok in mijn keel. Het is alsof Maxine via de woorden van David Bowie tot me spreekt en me geruststelt:

This way or no way, you know I’ll be free
Just like that bluebird now, ain’t that just like me?
Oh, I’ll be free, just like that bluebird
Oh, I’ll be free, ain’t that just like me?

Diagnosedag

Het luisteren van het album is een ritueel geworden op deze diagnosedag. Nu, tien jaar nadat ze van ons wegvloog, heb ik het gemis van Maxine in mijn leven kunnen verweven en geef ik betekenis aan haar overlijden met de dingen die ik doe. Maar elke 11e januari ga ik weer terug naar die wachtkamer. Naar het moment waarop onze dochter in de MRI werd onderzocht en we lazen over David Bowie. Alsof het bericht het nieuws voorspelde wat we even later van de arts hoorden: ‘Maxine heeft een tumor op haar hersenstam en dat is niet te genezen. Ze zal daaraan overlijden.’

Inspirerend levensverhaal

Na de diagnose hoorden we continue David Bowie op de radio. Zijn muziek kleurde mede onze dagen in. Zijn nummers gaven me een melancholisch gevoel en lieten me met heimwee terugdenken aan vroegere tijden waarin we nog niet zulke grote zorgen hadden. Sommige songs tilden me op, anderen maakten verdrietig. Tijdens haar ziekzijn reisden Jeroen en ik samen naar Groningen om de expositie David Bowie is te bewonderen en energie op te doen in deze moeilijke tijd. Zijn levensverhaal inspireerde om alles uit het leven te halen. Dat hebben we in die periode zoveel mogelijk gedaan.

Heldin

Ze zijn voor ons voor altijd verbonden: Maxine en David Bowie. Deze verbinding hebben we vormgegeven door op haar uitvaart Heroes te laten horen, terwijl er beelden van een levenslustige Maxine op het scherm te zien waren. We kozen voor dit liedje omdat ze volgens ons een heldin was in hoe ze haar ziekte droeg, hoe ze ons telkens uitnodigde in het nu te zijn en hoe ze ons was voorgegaan naar de overkant. Het liedje duikt op de meest bijzondere momenten onverwachts op.

Na haar overlijden bleven we op zoek gaan naar David Bowie. We kochten meer albums, keken zijn docu’s. Met vrienden, tevens fans van het eerste uur, kochten we kaartjes voor Celebrating Bowie, waar voormalige bandleden een eerbetoon aan hem brachten. En we bezochten, nog net voor de Corona-pandemie, de musical Lazarus, gebaseerd op zijn muziek en geïnspireerd op de film The man who fell to earth, waar David Bowie in speelde.

Zijn muziek brengt me telkens dichtbij haar. En ook weer terug naar 11 januari 2016 toen alles anders werd.